Peuter: Naar het theater

Via de blog Moonoloog.nl kwam ik er een aantal weken geleden achter dat er een theatervoorstelling van Sesamstraat was. De voor ons dichtstbijzijnde voorstelling zou worden gehouden in Amsterdam in het DeLaMar. Omdat ik er vrij laat achter kwam, waren de beste plekjes in het theater al bezet en koos ik voor het midden van de tweede rij op het balkon.

We waren van de zomer al met Grote Prinses naar het festival 2 Turven Hoog geweest en hadden daar een muziekvoorstelling met haar bezocht en dat was een groot succes. Bovendien kijkt Grote Prinses elke avond voor het slapengaan een aflevering van Sesamstraat, dus is ze bekend met de figuren.  Gaan met die banaan dus.

De voorstelling en de reis er naartoe vielen alleen precies op het moment van haar middagslaapje, maar het is mij (gelukkig) gelukt om haar voor die tijd een kort slaapje te laten doen.

De dag was extra spannend omdat we voor het eerst met haar naar Amsterdam gingen en zij voor het eerst bewust met de trein zou gaan. Eerst stapten we echter op de bus naar het station. Op het station keek zij haar ogen uit. Tijdens de treinrit verorberde zij haar krentenbol terwijl ze lekker met papa naar buiten keek. Vervolgens stapten we op Amsterdam Centraal op de tram voor haar eerste tramrit. Daarna een stukje gewandeld naar het theater. We bleven even staan bij de ijsbaan op het Leidseplein.

 

In de tram

 

Even kijken bij de ijsbaan

Bij het theater werd de deur voor ons opengehouden en zagen we dat we op de foto konden met Bert en Ernie (in smoking). Dat hebben we gedaan, hoewel Grote Prinses Bert toch best wel indrukwekkend (lees: eng) vond. Na afloop van de voorstelling konden we de foto met een nummertje (gratis!) afhalen. Heel leuk gedaan! In de foyer stonden plateautjes met allerlei snoepgoed klaar voor de kinderen. Nu houdt Grote Prinses (nog) niet van zoetigheid, maar zij heeft genoten van de kaasstengels die ook op de tafeltjes stonden.

 

Op de rode loper

 

Het theater zelf vond ze prachtig: de mooie zachte rode stoelen, de enorme gordijnen, de lampjes, al die kinderen in het publiek. De voorstelling zelf was een goede afwisseling van theater en muziek. Grote Prinses is niet zo uitbundig, maar heeft heerlijk met de liedjes meegeklapt terwijl andere kinderen stonden te dansen en te springen. Tegen het einde van de voorstelling werd ze toch wel moe, maar met haar knuffeldoek kon ze heerlijk bij papa onderuit zakken om de voorstelling met Bert, Ernie, Elmo, Tommie en Roos af te kijken.

Na afloop van de voorstelling waren de plateautjes weer gevuld met snoep en werden er bekers limonade uitgedeeld. Daarna zijn we de foto op gaan halen (echt een heel leuk aandenken) en kreeg Grote Prinses bij het verlaten van het theater een leuke Sesamstraat goodie bag. Hierin zat onder andere een Sesamstraat tijdschrift dat ze nu, twee weken later, nog steeds ‘leest’.

Buiten dat de voorstelling een succes was, was de reis er heen ook erg leuk om met haar te ondernemen. In maart gaan we naar een voorstelling van Dikkie Dik.

Advertenties

School Start: 7Life Communicatiescan

  Ondanks het feit dat ik nog steeds geniet van mijn zwangerschapsverlof, heb ik mijn teamleider toegezegd dat ik zou deelnemen aan de studiedag die gepland stond voor ons team. Samen met drie andere collega’s vertrok ik donderdagochtend om 8 uur met de auto naar Apeldoorn. Door een file waren we om 9:30 ter plaatse: het Boschbad in Apeldoorn. Daar moesten we eerst met een trekvlotje een watetje oversteken en “sneuvelde” de eerste collega al door met natte schoenen, sokken en broekspijpen de overkant te bereiken. De dag vond plaats in een “luxe” tent verwarmd met een houtkacheltje.

Het eerste deel van de dag, tot de lunch, hebben we vooral over onszelf en het team gesproken. Waar zijn we trots op als het gaat om ons team en waar denken we dat er winst te behalen is. Wat grappig is, is dat we het er bijna allemaal mee eens waren dat er met het team niet zo heel veel mis is, maar dat mensen vooral gefrustreerd zijn door de organisatie en het gevoel hebben dat we weinig worden gefaciliteerd  waar dat wel nodig zou zijn.

Voorafgaand aan deze studiedag hebben we allemaal de 7Life vragenlijst in moeten vullem. Aan de hand van de antwoorden op deze vragenlijst, kreeg iedereen een persoonlijk rapport over zijn communicatiestijl (Pionier, Doener, Zorger,Verbinder, Strateeg, Beheerder of Doordenker). In dit rapport kon je jouw scores zien op de verschillende stijlen. Ik scoorde hoog op Doordenker en daarna op Doener. Aan de ene kant herkende ik  mezelf er wel in, maar aan de andere kant las het rapport ook bijna als een soort horoscoop (het klopt bijna altijd wel).

Het tweede deel van de dag heeft de trainer een soort lezing gehouden over de verschillende communicatiestijlen, maar verder zijn we hier m.i. niet mee gekomen.

Gedurende de dag hebben we vooral veel met elkaar gesproken en heb ik sommige van mijn collega’s wat beter leren kennen. Als het om teambuilding gaat, denk ik ook heel belangrijk!

Saved by the Bell: Appen met leerlingen

Gisteren ontving ik een app van Q., een van mijn mentorleerlingen. Ze wenste me via deze weg fijne feestdagen. In de vakantie en in mijn verlof, maar zeker goed bedoeld.

Vorig schooljaar begon ik, met mijn toen c0-mentor, een WhatsApp groep met mijn mentorleerlingen. Dit was overigens nadat een aantal collega’s al begonnen was met WhatsApp groepen met hun mentorklassen. Ik was aanvankelijk best huiverig, want je geeft een stukje van je privacy weg.

Een van de leerlingen is beheerder van de groep. Zij verzamelde alle telefoonnummers en voegde ze aan de groep toe. Echt regels hebben we vooraf niet opgesteld. In het begin kwamen er ook behoorlijk wat onzin-berichtjes langs (we konden via de groep bijvoorbeeld bijna de gehele uitzending van de MTV Music Awards volgen en we werden doodgegooid met memes). Daar hebben we toentertijd een stokje voor gestoken. Gelukkig bleken onze leerlingen goed aanspreekbaar.

Het blijkt een hele prettige weg om snel en direct met leerlingen te kunnen communiceren en ook gebruiken de leerlingen de groep om informatie met elkaar uit te wisselen over huiswerk en andere schoolgerelateerde zaken. Het lijkt de betrokkenheid van de leerlingen bij school en voornamelijk bij de klas te vergroten.

Toch ontvang ik dus nog wel eens in de avonduren, of in het weekend, of tijdens vakantie of verlof een app van een leerling, die dan overigens ook vaak gelijk antwoord verwacht en voel ik me een echte 24/7-juf.

Zusjes: Vergelijken, het gebeurt vanzelf

Sinds we wisten dat ik weer zwanger was van een meisje hebben we het er vaak over gehad: vergelijken. We wilden het niet doen. Ook al zijn de twee meiden uit dezelfde ouders ontsproten, dat wil nog niet betekenen dat ze hetzelfde zouden zijn/worden. In de praktijk blijkt echter dat het bijna als vanzelf gaat.

Het begint al vlak na de geboorte. Kleine Prinses werd op mijn borst gelegd en het eerste wat ik zag, waren haar haartjes. “Hé, ze is donker!”, zei ik totaal verrast omdat Grote Prinses met super lichtblond haar geboren werd. Dan komt de eerste familie en die merkt hetzelfde op, maar gaan ook nog een tandje verder. “Goh, ze lijkt helemaal niet op Grote Prinses Ze heeft een heel ander koppie.”

Na het eerste bezoek aan het consultatiebureau is het einde verhaal. Naderhand leg ik thuis het groeiboekje van Grote Prinses naast dat van Kleine Prinses en kijk naar gewicht, lengte en hoofdomtrek.

Ach, we vergelijken onze kinderen ook met onszelf. Zolang het maar geen wedstrijdje wordt.