Peuter: De eerste keer speelzaal

speelzaal

Tijdens de 18 maanden controle op het consultatiebureau werd mij gevraagd of ik van plan was Grote Prinses naar de peuterspeelzaal te laten gaan. Ze vertelde me dat het dan verstandig zou zijn om haar al in te gaan schrijven. Omdat Grote Prinses, als mijn man en ik aan het werk zijn, bij opa en oma is en zodoende dus weinig in contact komt met leeftijdsgenootjes, waren wij wel van plan om haar naar de peuterspeelzaal te laten gaan. Dit betekende dus inschrijven!

Hier in de wijk zijn feitelijk twee peuterspeelzalen, maar van dezelfde organisatie. Groen als ik ben, heb ik mijn dochter daar ingeschreven puur omdat het in de buurt is. Contract was ondertekend en op 15 januari ging ik samen met mijn dochter naar de intake. Er speelden geen kindjes (die waren al naar huis) en Grote Prinses was eigenlijk de hele tijd op haar hoede. Als de leidster ook maar naar haar keek, begon ze te huilen en klampte zich aan mij vast. Normaal gedrag van een peuter, zou je zeggen, en dat is ook zo, maar de reactie van de leidster op dit gedrag vond ik hoogst merkwaardig (“Oh, dat belooft nog wat!”) en negatief. Ik ging met een rotgevoel weer naar huis. Dit heeft ons ertoe gebracht op zoek te gaan naar een andere speelzaal. Ook daar dochterlief weer meegenomen naar de intake en opnieuw was het brullen, maar je zag haar langzaam ontdooien (er waren op dat moment ook gewoon kindjes aan het spelen) en toen we weggingen was het eigenlijk helemaal goed.

Vorige week dinsdag heb ik haar voor het eerst gebracht. Ze had die week daarvoor van een van de juffen een kaart gekregen waarop ze werd uitgenodigd om te komen spelen. Echt heel leuk bedacht! Zo gaat het voor een kind toch wat meer leven. Kinderen met ouders komen om 8:45 binnen en kunnen zo een praatje maken met de juffen, met elkaar en nog even met hun kind spelen of lezen. Ik moet zeggen dat dit echt helpt de overgang te vergemakkelijken, omdat je geleidelijk afscheid kan nemen. Ik ben met Grote Prinses in de kring gaan zitten (zo starten ze daar altijd) en heb wat boekjes gelezen. Daarna luidde een van de leidsters een belletje en gingen alle ouders naar huis. Ik heb toen wel wat meer afstand genomen, maar ben nog niet weggegaan. Pas toen het kringgedeelte erop zat en de kindjes vrij gingen spelen, heb ik Grote Prinses nog even apart genomen, een boekje met haar gelezen en gezegd dat dit het laatste boekje was en dat mama dan “een boodschapje” ging doen maar haar daarna weer zou komen ophalen. In eerste instantie wilde ze mee, maar ik heb gezegd dat ze lekker bij de juffen en de kindjes zou blijven spelen. Dat vond ze eigenlijk direct goed. En toen ben ik weggegaan. Met een brok in mijn keel. Een van de juffen heeft het goed opgevangen door Grote Prinses af te leiden met het voorlezen van nog een boekje.

Bij het ophalen bleek het heel goed te zijn gegaan. Ze heeft niet gehuild of naar mij gevraagd. Dat was echt boven verwachting. Omdat ze nogal heftig kan reageren op een nieuwe omgeving en op nieuwe mensen, had ik gedacht dat ik vast een belletje zou krijgen of ik haar kon komen ophalen. Maar dat gebeurde niet. Vrijdag is ze weer, met plezier, naar speelzaal gegaan. Vandaag heeft opa haar voor het eerst gebracht en ook dat ging goed. Wat kan je dan trots zijn!

Advertenties

Baby: Mijn tips voor borstvoedende mama’s (to be) (2)

De vorige keer schreef ik over het opstarten van de borstvoeding en welke tips en trucs mij hierbij geholpen hebben. Nu zal ik met jullie delen hoe het vervolg van de borstvoeding is verlopen.

Het vervolg

De borstvoeding met Grote Prinses verliep lekker, maar er kwam natuurlijk een tijd waarop ik weer aan het werk moest gaan. Ik wilde niet dat dit het einde van de borstvoeding zou betekenen, dus een paar weken voordat ik weer aan het werk moest, heb ik contact gezocht met mijn werkgever. Ik ben werkzaam in het onderwijs en had – bleek later, onterecht – aangenomen dat men wel bekend zou zijn met borstvoedende collega’s. In de Arbeidstijdenwet is een artikel over borstvoedende moeders opgenomen. Een werkgever moet een borstvoedende moeder, tot op zekere hoogte, tijd geven om ofwel het kind te voeden ofwel te kolven. Hiervoor moet de werkgever ook een geschikte ruimte beschikbaar stellen. Het is natuurlijk leuk dat dit bij wet is geregeld, maar het is natuurlijk ook fijn als je werkgever hier van harte in mee gaat. Bij mij was dit gelukkig wel het geval.

Eenmaal aan het werk, kreeg ik de beschikking over een af te sluiten ruimte, met stopcontact, tafel en stoel. Tevens mocht ik van de rector van haar persoonlijke koelkast gebruikmaken om de melk te bewaren. Omdat je als docent niet zomaar kan zeggen dat je “even gaat kolven”, heb ik in mijn pauzes gekolfd. Of, als dat zo uitkwam, in een tussenuur. Dit betekende wel een kleine “vereenzaming”, want ik voerde geen gesprekken meer met collega’s tijdens de pauzes.

Eenzaam heb ik me overigens vaak gevoeld tijdens het geven van borstvoeding. Tijdens de borstvoedingsperiode van Grote Prinses wilde ik het liefst niet voeden waar anderen (behalve mijn man dan) bij waren. Ik vond het ongemakkelijk. Niet zozeer omdat ik mijzelf schaamde, maar meer omdat ik de anderen niet opgelaten wilde laten voelen. Als we ergens op bezoek waren, zonderde ik me af als het voedingstijd was. Nu, met Kleine Prinses, doe ik dat niet meer. Als mensen er aanstoot aan nemen dat ik mijn kind voed, dan zeggen ze dat maar. Dit keer voelt het dan ook een stuk minder eenzaam. Kolven doe ik trouwens wel alleen; ik vind dit gewoonweg zelf niet heel charmant.

Met Grote Prinses heb ik nooit last gehad van tepelkloven of spruw. Wel eens van bijna-borstontsteking. Ik heb dat toen opgelost door onder een heel warme douche te gaan staan en mijn borst te masseren waar de harde plekken zaten en heb zo de verstopping weggemasseerd. Vervolgens een blad witte kool er tegenaan en het was die avond opgelost. Bij Kleine Prinses, nu inmiddels 13 weken, is het afwachten of het net zo goed gaat. Ik probeer gewoon goed op mijn lijf te letten tijdens deze periode.

Tips:

  • Maak ruim van tevoren afspraken met je werkgever over voeden en/of kolven.
  • Doe wat jij het prettigst vindt als het gaat om voeden in gezelschap.
  • Zorg goed voor jezelf en let op je lijf.

De volgende keer zal ik beschrijven hoe het stoppen met de borstvoeding van Grote Prinses is verlopen.

Baby: Mijn tips voor borstvoedende mama’s (to be) (1)

Toen ik zwanger was van mijn eerste dochter stond het voor mij al vast: ik ging borstvoeding geven. Dat dit niet vanzelfsprekend was, ontdekte ik in werkelijkheid wat later toen mijn dochter net geboren was. Uiteindelijk heeft Grote Prinses 7 maanden borstvoeding gekregen (6 maanden was mijn doel). Mijn tweede dochter Kleine Prinses, nu 10 weken, krijgt ook weer borstvoeding. Ik ben geen arts, verpleegkundige, verloskundige, lactatiekundige of kraamverzorgende en spreek dus alleen vanuit mijn eigen ervaring.

Het begin

Bij terugkomst uit het ziekenhuis werd Grote Prinses door de kraamverzorgende gewogen en bleek zij aardig wat te zijn afgevallen. Het werd genoteerd en uitgerekend dat het op zo’n 8 procent verlies zat. De volgende dag bereikte ze het kritieke punt van 10 procent en werd ook de verloskundige ingeschakeld. We kwamen in een soort van wervelwind terecht (zo voelde het althans) waarbij Grote Prinses moest worden bijgevoed met de ‘pink-methode’ (fingerfeeding) en ik moest gaan kolven. Geen kolfapparaat in huis, dus deze moest hals-over-kop worden aangeschaft. Op aanraden van de kraamverzorgende werd het een Medela Swing. Mijn plan was om door te gaan met het geven van borstvoeding als ik weer moest gaan werken, dus een kolf had ik sowieso nodig gehad. Wat handig is van deze kolf is dat alle onderdelen ervan ook los verkrijgbaar zijn (bijvoorbeeld bij de Borstkolfwinkel). Naast het bijkolven, adviseerde mijn kraamverzorgende ook om ’s ochtends een kopje venkelthee te gaan drinken. Verder zat zij er bij elke voeding bij om mij aanwijzingen te geven voor een goede houding bij het borstvoeden, iets wat in het ziekenhuis de eerste dag totaal geen aandacht had gekregen. Ik ben mijn kraamverzorgende tot op de dag van vandaag enorm dankbaar voor de tijd en energie die zij er toen ingestoken heeft. Zij had in de kraamweek toen nog veel meer supertips, maar dat is iets voor een ander artikel. Helaas zorgden deze dagen ook voor aardig wat stress.

Voordat Kleine Prinses geboren zou worden, heb ik de kolf nog even nagelopen en kwam tot de conclusie dat ik een nieuw sponsje voor in de motor en een nieuw slangetje nodig had. Ik wilde geen gestress over de kolf de eerste week. Venkelthee ben ik altijd blijven drinken en was dus ook voldoende in huis. Omdat mijn oude voedingskussen tijdens mijn tweede zwangerschap (ik sliep er ook mee) aan vervanging toe bleek, heb ik een nieuw kussen besteld bij SONkussen: een kussen met hoes, die in zijn geheel gewassen kan worden. Ook van Kleine Prinses beviel ik uiteindelijk in het ziekenhuis, maar kreeg dit keer wel wat meer begeleiding bij de borstvoeding. Ik zag haar de ene meconiumluier na de ander volpoepen, ze plaste goed en werd niet geel, dus ik had vertrouwen in haar en in mezelf. Toch bleek ze in het begin van de kraamweek te veel afgevallen. Ik was vastbesloten er dit keer niet om te stressen en er geen druk op te zetten. Gewoon wat vaker aanleggen en de boel goed in de gaten houden. Op dag drie hadden we gelijk een stijgende lijn te pakken. Wederom had ik een kraamverzorgende die precies deed wat ik nodig had: mij vertrouwen geven en aanmoedigen.

Toen  Grote Prinses 6 weken oud was en Kleine Prinses met 4 weken hebben we de fles geïntroduceerd (met afgekolfde moedermelk). Dit om ze tijdig te laten wennen aan de fles, zodat ik er ook af en toe uit kon zonder een kind mee te nemen en ook belangrijk voor als ik weer zou gaan werken. Grote Prinses wilde mij in het begin niet in de buurt hebben als ze de fles kreeg met als resultaat dat iemand anders haar de fles moest geven terwijl ik in een andere kamer ging kolven. Dit was gelukkig een fase en ging ook weer over. Kleine Prinses vindt het geen probleem als ik ernaast zit en ik heb haar ook al zelf de fles gegeven.

Tips:

  • Heel belangrijk: vertrouw op jezelf en je kindje!
  • Zorg dat je alle benodigdheden van tevoren in huis hebt (een kolf kan je ook huren)
  • Als je het niet krijgt: vraag om begeleiding, een goede kraamverzorgende moet dat bieden!
  • Kijk goed naar je kindje: is het actief, maakt het goede plasluiers en ziet het niet geel
  • Begin op tijd (maar niet te vroeg) met het introduceren van de fles

Volgende week meer tips!

Baby: Focus: Het geheime leven van baby’s

Op zondag 20 december zond de NTR een documentaire uit over lichamelijke en psychische veranderingen in baby’s. De documentaire is een productie van ITV, een Brits tv-netwerk en gedeeltelijk opgenomen in het zogenaamde Babylab van Birkbeck Univeristy.

De documentaire probeert, op populair-wetenschappelijke wijze, antwoord te geven op vragen als hoe ervaren baby’s de wereld om zich heen, hoe communiceren ze en hoe leren baby’s zich voort te bewegen? Verder zie je prachtige shots van baby’s onder water en baby’s vanonder een glasplaat gefilmd terwijl ze kruipen en lopen.

Deze documentaire is nog tot 27 december te zien op Uitzending Gemist en wordt op 6 januari nogmaals uitgezonden op NPO 2.

Peuter: Vlekjes

Toen Grote Prinses afgelopen vrijdag door opa thuisgebracht werd, vermoedde hij wat verhoging. Op zaterdag had ze inderdaad koorts (39,1). Zondagavond, tijdens het badritueel, constateerde ik rode vlekjes op haar romp. Ze leken niet te jeuken.

Wat is dít nu weer voor een vlekjesziekte? denk ik dan. Het is ook praktisch onmogelijk om erachter te komen welke ziekte je kind onder de leden heeft.

Ik zoek op internet naar “kinderziekte vlekjes” en vind waterpokken, vijfde ziekte, zesde ziekte, roodvonk, rode hond, mazelen, meningokokken. Rode hond en mazelen sluit ik uit, omdat ze a) is ingeënt en b) geen vlekjes in haar gezicht heeft. Meningokokken zijn het ook niet want ze heeft er, afgezien van de dag dat ze hoge koorts had, geen last van gehad. Roodvonk is het niet, want haar tong is niet wit en ook niet dik en rood geweest. De vijfde ziekte zal het ook niet zijn, want ze heeft geen rode wangen gehad. Dit zou bij haar echt opgevallen zijn, want ze heeft een hele lichte huidskleur. Ik zou zeggen dat het de zesde ziekte ook niet is, want ze heeft geen vlekjes in haar gezicht gehad. Dan blijven de waterpokken over, maar de vlekjes lijken niet te jeuken…

Je begrijpt het al, ik word er niet veel wijzer van. Gelukkig zijn de meeste van de vlekjesziekten onschuldig en snel weer over.