Peuter: De eerste keer speelzaal

speelzaal

Tijdens de 18 maanden controle op het consultatiebureau werd mij gevraagd of ik van plan was Grote Prinses naar de peuterspeelzaal te laten gaan. Ze vertelde me dat het dan verstandig zou zijn om haar al in te gaan schrijven. Omdat Grote Prinses, als mijn man en ik aan het werk zijn, bij opa en oma is en zodoende dus weinig in contact komt met leeftijdsgenootjes, waren wij wel van plan om haar naar de peuterspeelzaal te laten gaan. Dit betekende dus inschrijven!

Hier in de wijk zijn feitelijk twee peuterspeelzalen, maar van dezelfde organisatie. Groen als ik ben, heb ik mijn dochter daar ingeschreven puur omdat het in de buurt is. Contract was ondertekend en op 15 januari ging ik samen met mijn dochter naar de intake. Er speelden geen kindjes (die waren al naar huis) en Grote Prinses was eigenlijk de hele tijd op haar hoede. Als de leidster ook maar naar haar keek, begon ze te huilen en klampte zich aan mij vast. Normaal gedrag van een peuter, zou je zeggen, en dat is ook zo, maar de reactie van de leidster op dit gedrag vond ik hoogst merkwaardig (“Oh, dat belooft nog wat!”) en negatief. Ik ging met een rotgevoel weer naar huis. Dit heeft ons ertoe gebracht op zoek te gaan naar een andere speelzaal. Ook daar dochterlief weer meegenomen naar de intake en opnieuw was het brullen, maar je zag haar langzaam ontdooien (er waren op dat moment ook gewoon kindjes aan het spelen) en toen we weggingen was het eigenlijk helemaal goed.

Vorige week dinsdag heb ik haar voor het eerst gebracht. Ze had die week daarvoor van een van de juffen een kaart gekregen waarop ze werd uitgenodigd om te komen spelen. Echt heel leuk bedacht! Zo gaat het voor een kind toch wat meer leven. Kinderen met ouders komen om 8:45 binnen en kunnen zo een praatje maken met de juffen, met elkaar en nog even met hun kind spelen of lezen. Ik moet zeggen dat dit echt helpt de overgang te vergemakkelijken, omdat je geleidelijk afscheid kan nemen. Ik ben met Grote Prinses in de kring gaan zitten (zo starten ze daar altijd) en heb wat boekjes gelezen. Daarna luidde een van de leidsters een belletje en gingen alle ouders naar huis. Ik heb toen wel wat meer afstand genomen, maar ben nog niet weggegaan. Pas toen het kringgedeelte erop zat en de kindjes vrij gingen spelen, heb ik Grote Prinses nog even apart genomen, een boekje met haar gelezen en gezegd dat dit het laatste boekje was en dat mama dan “een boodschapje” ging doen maar haar daarna weer zou komen ophalen. In eerste instantie wilde ze mee, maar ik heb gezegd dat ze lekker bij de juffen en de kindjes zou blijven spelen. Dat vond ze eigenlijk direct goed. En toen ben ik weggegaan. Met een brok in mijn keel. Een van de juffen heeft het goed opgevangen door Grote Prinses af te leiden met het voorlezen van nog een boekje.

Bij het ophalen bleek het heel goed te zijn gegaan. Ze heeft niet gehuild of naar mij gevraagd. Dat was echt boven verwachting. Omdat ze nogal heftig kan reageren op een nieuwe omgeving en op nieuwe mensen, had ik gedacht dat ik vast een belletje zou krijgen of ik haar kon komen ophalen. Maar dat gebeurde niet. Vrijdag is ze weer, met plezier, naar speelzaal gegaan. Vandaag heeft opa haar voor het eerst gebracht en ook dat ging goed. Wat kan je dan trots zijn!

Advertenties

Peuter: Vlekjes

Toen Grote Prinses afgelopen vrijdag door opa thuisgebracht werd, vermoedde hij wat verhoging. Op zaterdag had ze inderdaad koorts (39,1). Zondagavond, tijdens het badritueel, constateerde ik rode vlekjes op haar romp. Ze leken niet te jeuken.

Wat is dít nu weer voor een vlekjesziekte? denk ik dan. Het is ook praktisch onmogelijk om erachter te komen welke ziekte je kind onder de leden heeft.

Ik zoek op internet naar “kinderziekte vlekjes” en vind waterpokken, vijfde ziekte, zesde ziekte, roodvonk, rode hond, mazelen, meningokokken. Rode hond en mazelen sluit ik uit, omdat ze a) is ingeënt en b) geen vlekjes in haar gezicht heeft. Meningokokken zijn het ook niet want ze heeft er, afgezien van de dag dat ze hoge koorts had, geen last van gehad. Roodvonk is het niet, want haar tong is niet wit en ook niet dik en rood geweest. De vijfde ziekte zal het ook niet zijn, want ze heeft geen rode wangen gehad. Dit zou bij haar echt opgevallen zijn, want ze heeft een hele lichte huidskleur. Ik zou zeggen dat het de zesde ziekte ook niet is, want ze heeft geen vlekjes in haar gezicht gehad. Dan blijven de waterpokken over, maar de vlekjes lijken niet te jeuken…

Je begrijpt het al, ik word er niet veel wijzer van. Gelukkig zijn de meeste van de vlekjesziekten onschuldig en snel weer over.